وقتی ابزارهای هوشمند، آرام‌ترمان می‌کنند

هوش مصنوعیِ خوب، آن چیزی نیست که بیشتر کار کند؛ آن چیزی است که کمتر از تو انرژی بگیرد.

بیشتر بحث‌ها دربارهٔ هوش مصنوعی حول این می‌چرخد که چقدر می‌تواند انجام دهد. ولی چیزی که در کار روزمره برایم مهم‌تر شده این است: بعد از استفاده از این ابزار، ذهنم سبک‌تر شده یا شلوغ‌تر؟

ابزاری که ده تا پیشنهاد جلویت می‌گذارد و انتخاب را به تو می‌سپارد، کار را از دوشت برنداشته — فقط شکلش را عوض کرده. حالا به جای نوشتن، باید قضاوت کنی. گاهی این خوب است. اغلب نیست.

کارهایی که ارزش خودکار شدن دارند

من دنبال جاهایی می‌گردم که کار تکراری است، قاعده‌مند است، و اشتباه در آن گران نیست. دسته‌بندی، خلاصه‌کردن، مرتب‌کردن، آماده کردن پیش‌نویس. این‌ها همان جاهایی هستند که ماشین واقعاً وقت آزاد می‌کند و چیزی از کیفیت کم نمی‌شود.

اتوماسیون خوب دیده نمی‌شود. فقط یک روز متوجه می‌شوی که دیگر آن کار را انجام نمی‌دهی.

و کارهایی که نباید

تصمیم‌های نهایی، لحن، و چیزهایی که به آدم‌ها مربوط می‌شود را نگه می‌دارم. نه از سر احتیاط، بلکه چون این‌ها همان بخش‌هایی هستند که کار را مالِ من می‌کنند. اگر همه‌چیز را واگذار کنم، چیزی که بیرون می‌آید ممکن است درست باشد، ولی بی‌صاحب است.

بهترین ابزارهایی که ساخته‌ام یا استفاده کرده‌ام، آن‌هایی بوده‌اند که سر و صدا نداشتند. یک کار کوچک را بی‌خطا انجام می‌دادند و بعد کنار می‌رفتند. آرامش، ویژگی دست‌کم‌گرفته‌شدهٔ تکنولوژی است.

همهٔ نوشته‌ها